Geblockt

Een nieuwe ervaring: voor het eerst ben ik geblockt op twitter. Dit was niet zonder aanleiding. Maar eerst een kort feitenrelaas, daarna hoe ik zelf terugkijk op dit voorval.

De aanleiding
In ieder geval tot gisteren volgden Daniel Lechner en ik elkaar op twitter. Aan het begin van de avond stuurde Daniel het volgende bericht de wereld in: “Zo lang er #bioindustrie bestaat, vind ik een #dodenherdenking hypocriet. Ik rij door om 20.00“. Waarop ik reageerde “dan heb jij denk ik weinig begrepen van #dodenherdenking“.

Waarop Daniel reageerde met “Als 10jarig jongetje stond ik met een zelfgemaakt bord langs de kant van de weg: U staat toch wel 2 minuten stil.” en “Nu denk ik: vrijheid gedenken terwijl we sinds 45 kampen zijn gaan inrichten waarbij Duitse in schaal verbleken? #antropocentrisme“. Beide tweets zijn inmiddels verwijderd.

Aangezien ik gisterenavond niet meer aan reageren toekwam (je kunt nu eenmaal niet continue twitteren), heb ik vanochtend gereageerd met

en

Geen reactie meer op gehad. Op zich logisch, want ik was inmiddels geblockt door Daniel. De berichten zijn dus waarschijnlijk niet bij hem aangekomen.

Terugblik
Terugkijkend zie ik dit toch vooral als een discussie met (in eerste instantie in ieder geval) geprikkelde reacties over en weer. Eerlijk is eerlijk: ook mijn initiële reactie was best fel. Het was een waarde oordeel, geventileerd vanuit emotie. Waarmee ik ook een discussie niet makkelijker heb gemaakt. Het was beter geweest om met een vraag te reageren om op die manier echt de discussie aan te gaan. Aan de andere kant maakt Daniel een discussie onmogelijk door me te blocken. In zijn ogen vast een terechte reactie, in mijn ogen enigszins overtrokken.

Blijft over waarom ik zelf zo fel heb gereageerd. Voor mij zijn 4 & 5 mei belangrijk. Ik vind het belangrijk dat we af en toe stil staan bij het feit dat we in vrijheid leven en dat deze vrijheid en de onderliggende waarden onderhouden moeten worden om deze vrijheid ook voor de toekomst te kunnen garanderen.

Aan de andere kant is voor Daniel blijkbaar het tegengaan van de bio-industrie een hele belangrijke waarde. Een waarde die hij belangrijker vindt dan de dodenherdenking op 4 mei. Daarmee is dit voorval ook een geval van botsende waarden. Ik ben echter van mening dat daar waar waarden botsen je niet over moet gaan tot het negeren/uitsluiten van de ander. De discussie aangaan is mijns inziens constructiever.

Bij deze wil ik Daniel dan ook uitnodigen om de discussie voort te zetten. Hetzij hieronder, hetzij elders.

Ben ik een Belg?

Een bericht op Onderwijs in Grafieken over de achternaam schoolmeester, wekte mijn interesse om ook eens te kijken hoe het er met mijn eigen achternaam voorstond. Nu wist ik al dat n van mijn voorvaderen eind 16e eeuw / begin 17e eeuw in Baarland (Zeeland) woonden, slechts een kilometer of 13 a 14 van de huidige woonplaats van m’n ouders.

Maar toch was ik wel benieuwd of er nog vroegere voorvaderen te vinden waren. De familienamenbank van het Meertens Instituut er dus maar eens op nageslagen. De oudste voorouder komt uit Pittem. België dus.

Ik ben dus een tigste generatie westerse allochtoon. Goed, misschien verklaart dit waarom ik me zo goed thuis voel in het uiterste zuiden van Nederland :-) . Maar doet dit er toe? Nee. Het lijkt me dan ook verstandig dat we eens ophouden met die eeuwige discussie over allochtonen. Het leidt alleen maar de aandacht af van de echte problemen.

Hokjesgeest is bevallen van generatie C

Een verdieping lager hoor ik mijn collega Wilfred Rubens een diepe zucht slaken. Nee he! Niet alweer een nieuwe generatie. In mijn ogen een zeer terechte verzuchting. De laatste jaren worden we immers bedolven onder de generaties: Generatie X, Y, Z, Niks, de verloren generatie, de Homo Zappiens, etc. En nu is er dan weer generatie C, waarbij de C voor ‘connected‘ staat.

Terecht stelt Wilfred dat de werkelijkheid veel genuanceerder is. Als ik kijk naar de sleutelwoorden, communicating, content-centric, computerized, community-oriented, always clicking, dan voldoe ikzelf toch aardig aan dat beeld. Ik ben alleen niet geboren na 1990.

Maar hoe komt het dat de ene na de andere generatie boven komt drijven? Is dat omdat snelle marketingjongens (en meisjes) dergelijke concepten lanceren om weer e.e.a. te verkopen? Dat speelt zeker een belangrijke rol.

Hokjesdenken by Manuarmata

Maar er ligt mijns inziens een diepere oorzaak aan ten grondslag: de mens zelf. Om orde in onze wereld te houden, creëren categorieën om alles in te delen en overzichtelijk te houden. Hokjegeest dus. Dat is ook precies de reden waarom er allerlei stereotypen bestaan: de asociale PVV-er, de lompe boer, de jattende Marokkaan, de bekakte Hagenees, de geiten-wollen-sokken milieuactivist, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Die nieuwe generaties komen volgens mij dus gewoon voort uit hokjegeest. Onze dwangmatige neurose om alles in categorieën in te delen. Marketeers spelen daar handig op in, de mensch hapt gretig toe.

Met de wetenschap van nu

Vorige week is de formatie van Paars+ mislukt. Niet verwonderlijk als je naar de verkiezingsuitslag kijkt. Die beloofde al een moeilijke formatie. Dit had voor komen kunnen worden als de PVV niet zo groot was geworden. En dat is weer de andere politieke partijen te verwijten. Ze hebben het afgelopen jaar Geert Wilders verkeerd aangepakt. Tijdens de verkiezingen heb ik me er regelmatig over verbaasd dat de andere politieke partijen met op de standpunten rondom allochtonen zo weinig inhoudelijk verweer hebben geboden. Terwijl het eigenlijk zo makkelijk is. Lees deze bijdragen van o.a. het weblog GeenCommentaar, Zembla, nieuwssite Nu.nl en het weblog Sargasso maar eens.

Maar debattechnisch hebben de tegenstanders van Geert Wilders aardig wat steken laten vallen. In het boekje ‘Met de wetenschap van nu’ analyseert Willem van der Does, hoogleraar psychologie in Leiden, waar de overige politieke partijen de fout in zijn gegaan met hun reactie op Geert Wilders. Hij gaat daarbij in op aspecten als angst, spijt, conformisme, demoniseren, hebzucht en geluk. Van der Does geeft daarbij een goed inzicht hoe mensen reageren op situaties en andere mensen. Volgens mij voor een ieder die interesse heeft in het nieuws, de maatschappij en de politiek een erg lezenswaardig boekje. Maar vooral voor de politieke leiders van ons land is dit eigenlijk verplichte kost. Dan komen ze bij de volgende verkiezingen (binnenkort of over vier jaar) in ieder geval beter beslagen ten ijs.

Verkiezingskoorts: en de keuze is …..

Gisteren melde ik al dat ik de keuze voor de verkiezingen van vandaag had teruggebracht tot twee partijen: D66 en Groenlinks. De enige twee partijen die niet te veel blijven hangen in symptoombestrijding. Vanochtend heb ik de beide verkiezingsprogramma’s nog eens doorgelopen. Via de speciale site van Google zijn ze makkelijk te vergelijken. Sociaal-economisch hebben beide programma’s hun voor’s en tegen’s. De stemwijzer leverde gisterenavond ook al geen antwoord op; beide partijen eindigden gelijk. Hoewel voor m’n gevoel Groenlinks iets meer de nadruk legt op oplossingen dan op problemen.

Toch heb ik nu uiteindelijk redelijk makkelijk een keuze kunnen maken. Het gaat namelijk niet alleen om geld en de aanpak van crisis. Op de achtergrond speelt ook nog een strijd over fundamentele waarden als vrijheid van meningsuiting, digitale vrijheden en vrijheid van godsdienst. Met name het punt van digitale vrijheden is in mijn ogen erg belangrijk. En op dat punt is Groenlinks de enige grote partij die daar serieus aandacht aan besteed. En het is niet alleen de vrijheid pur sang die daar van belang is. Digitale vrijheid is de zuurstof van digitale innovatie en dus de kenniseconomie.

Het moge duidelijk zijn: het is Groenlinks geworden. Nu nog stemmen: Femke for president! (en ‘en passant’ Wilfred ook nog blij gemaakt)