De gun & fun factoren van Kickstarter

Voor wie het nog niet weet: Kickstarter is een crowdfunding-platform voor, soms de meest wilde, ideeën. Waar het in eerste instantie veel ging om kunst & cultuur, is nu de diversiteit van de projecten enorm. Maar de echte succesnummers zijn de laatste tijd toch wel de  projecten die een product als doel hebben.

Double Fine haalde $3.336.371 op voor het ontwikkelen van een spel en dat terwijl $400.000 hun doel was. En wat dacht je van $1.464.706 voor een iPhone dock? Of $1.254.120 voor het maken van een stripboek? De laatste in de rij van succesverhalen is Pebble, een smartwatch die als een interface voor je iPhone of Android-telefoon fungeert. In ongeveer een dag haalde dit idee 1 miljoen dollar binnen en ondertussen loopt de teller door en staat nu al op ruim 3 miljoen dollar.

Maar waarom zou je geld steken in een onzeker avontuur? Ten eerste hoef je pas te betalen als het financieringsdoel is behaald. Ten tweede spat bij de meeste ideeën de ambitie en passie ervan af. En ten derde zijn het vaak ideeën die bedacht zijn door mensen die niet genoeg geld hebben om hun idee te kunnen realiseren, maar vaak wel de vakmanschap die daar voor nodig is. Dat laatste maakt dat je mensen het gunt om succes te hebben.

Inmiddels heb ik zelf ook twee projecten gesteund: MailPilot & Gotham Bicycle Defense. Beide zijn aansprekende ideeën om verschillende redenen. MailPilot heb ik vooral gesteund om een praktische reden: het is een innovatieve email-applicatie die op een GettingThingsDone-achtige manier naar het verwerken van email kijkt. Bij Gotham komt de Fun&Gun-factor meer om de hoek kijken. Het is gewoon een coole koplamp voor op m’n fiets die ook nog een lastig is te stelen.

inmiddels heb ik al weer 2 projecten op m’n watch-list staan. Waarom? Het geeft ook gewoon een goed gevoel om anderen te steunen in het realiseren van een droom. Zelfs als je daar ook iets voor terug krijgt.

Werk aan de winkel voor de iPad-school

Na het eerste bericht afgelopen vrijdag dat Maurice de Hond een iPadschool op ging richten, heb ik daarop in een persiflage plannen voor een LEGO-school beschreven. Niet zonder reden. Ik had sterk de indruk dat er vanuit de technologie wordt gedacht en niet vanuit een coherente visie op onderwijs. Die indruk is na de presentatie van de plannen niet verdwenen.

Positieve aandacht voor het onderwijs
Ondanks dat ik kritisch ben over de plannen, zie ik wel een positieve kant aan het verhaal: er wordt niet gepraat over bezuinigingen, maar over hoe ons onderwijs eruit moet zien. Alleen al om die reden vind ik het goed dat Maurice de Hond met dit initiatief is gekomen.

Verder is het positief dat men uit wil gaan van de talenten van de kinderen, wil werken met flexibelere openingstijden, kinderen willen voorbereiden op vaardigheden voor de 21ste eeuw en een community rondom de school willen opbouwen. Nieuw is het echter niet. Er bestaan al scholen met ruime openingstijden en ook scholen die al volop experimenteren met de iPad.

Vaagheid
Op zich allemaal mooie woorden waar ik me wel in kan vinden, maar het blijft nog wel erg vaag. Zoals ik het nu zie is het niet meer dan een idee. Ik mis heel erg het verhaal over de positie van de leraar in deze en hoe er invulling wordt gegeven aan de professionalisering van de leerkrachten.

Gadget-gehalte
Een iPad-school beginnen omdat je kinderen zo leuk omgaan met een iPad is kortzichtig. Die indruk bestond vrijdag al en wordt nog eens versterkt door de beschrijving bij de verschillende initiatiefnemers. Het beeld ontstaat dat een aantal gadget-liefhebbers een school begint rondom hun speeltje. Zoals al eerder gezegd: dan kun je ook een LEGO-school beginnen.

Is een iPad echt nodig?
Op deze vraag wordt geen duidelijk antwoord gegeven. Dat de noodzaak voor een iPad ter discussie kan worden gesteld, bewijzen de Waldorf scholen in de VS. Daar worden geen computers gebruikt in het onderwijs en toch stuurt de technische elite van Silicon Valley er hun kinderen naar toe.

Kortom er is nog behoorlijk werk aan de winkel voor de initiatiefnemers om er ook een echt goede school van te maken.

Meer lezen? Kijk dan even waarom Wilfred Rubens vindt dat deze school een kans verdient en hoe Marieke van Osch dit initiatief door een Apple-bril beziet.

Plannen voor een LEGO-school

Bart Smit City – Er moeten basisscholen komen die ‘sterk inspelen op het bestaan van de Lego’. Dat staat in een plan van vier initiatiefnemers, onder wie opiniepeiler Maurice de Hond. De vier willen een zogenaamde Ole Kirk Christiansen  school opzetten, waar leerlingen les krijgen met het populaire speelgoed.

Het plan wordt maandagmiddag gepresenteerd in Madurodam. Daarbij zijn ook de Madurodamse burgermeester Lowie Verrasser (Partij van de Kids) en wethouder onderwijs Marie Leerder (Lijst Peuter) aanwezig. Zij staan beiden positief tegenover het idee om Lego-scholen in te voeren in hun gemeente.

Haalbaarheid
De scholen moeten ‘op veel aspecten anders worden opgezet en ingericht dan bestaande scholen’. Als zich genoeg mensen aanmelden wordt gekeken of een dergelijke school haalbaar is. Om dit initiatief te ondersteunen heeft de speelgoedfabrikant een speciale onderwijs-afdeling opgezet.

Omdat Lego al jaren het populairste speelgoed is, is het volgens De Hond hoog tijd dat hier in het onderwijs meer aandacht aan wordt besteed: “Het is nu tijd om eens en voor altijd de eeuwige achterstand van het onderwijs op de stand van de techniek om te zetten in een voorsprong. Met Lego-onderwijs kunnen kinderen nu op een didactisch verantwoorde wijze bouwen aan hun toekomst.” Daarnaast sluit Lego-onderwijs goed aan bij de aanwezige competenties van kleine kinderen en wordt het ontdekkend leren gestimuleerd.

Nieuw didactisch concept
“In ons plan gaat het onderwijs uit van de talenten van de individuele leerling en is erop gericht deze maximaal tot ontwikkeling te laten komen”, aldus De Hond. Ook wil hij nieuwe vaardigheden aanleren onder de noemer ‘22nd century skills’. De didactische ondersteuning komt van de Hogere Lego Universiteit.

“We zoeken hiermee de grenzen van wat toegestaan is op”, erkent de opiniepeiler met een peuter van drie jaar oud. Hij hoopt dat ouders door de presentatie laten weten dat zij behoefte hebben aan een dergelijke school zodat er later erkenning komt vanuit het ministerie.

Bouwpakketten
De initiatiefnemers zijn van plan bestaande bouwpakketten te toetsen en anderen te stimuleren nieuwe bouwpaketten te ontwikkelen voor het onderwijs. Het doel is om ervaringen met andere scholen te delen zodat zij misschien ook een deel van de digitale aanpak overnemen.

Eerste school
“We hebben minimaal 25 tot 30 ouders nodig voor een school en het streven is drie tot vijf scholen. Als er meer animo is, is dat alleen maar mooi.” Het initiatief heeft de naam Onderwijs voor Nieuwe Techniek gekregen. Het is de bedoeling dat de eerste ‘Lego-scholen’ hun deuren vanaf augustus 2013 openen.

De suggestie dat de initiatiefnemers misschien te veel geobsedeerd zijn met Lego-speelgoed wordt met kracht ontkent. “We zijn niet zo van de gadgets. Wij gaan voor goed onderwijs.”

Bron

Update: De initiatiefnemers hebben zojuist bekend gemaakd dat ze zich niet aan 1 soort speelgoed willen binden. Ze zijn groot voorstander van het BYOT-principe (Bring Your Own Toys, red.). Playmobil is dus ook welkom op hun scholen.

MailPilot: the reinvention of email

When I was browsing the Kickstarter website, I saw the titel of the MailPilot page: Email Reimagined. That’s a strong claim. Out of curiosity, I started reading and watched their introduction video. I immediatly recognized the problems they identified in dealing with email. They describe how they think you can deal with email in an intuitive and more productive way. What they actually do is looking at email from a task-management perspective. Build from the ground up according to Getting Things Done. I think their solution might solve a lot of problems for a lot people, including me. So, I backed MailPilot on Kickstarter. Who’s following?

De zegeningen van Apple’s iBooks2 & iBooks Author

Afgelopen donderdag introduceerde Apple iBooks2 en iBooks Author. Een combinatie van twee fantastisch uitziende toepassingen. Apple weet hiermee weer alle ogen op zich te richten. De uitgeefwereld van schoolboeken zou wel eens flink kunnen worden opgeschud door dit aanbod. Hoewel het er mooi uitziet en het verhaal erachter ook goed klinkt, is het niet allemaal hosana.

Toch een paar nadelen
Ten eerste is er de vendor lock-in. Je kunt alleen van dit moois gebruik maken als je apparatuur hebt van Apple. Om dergelijke digitale schoolboeken te maken heb je een iMac of MacBook nodig. De ‘boeken’ zelf kunnen alleen op een iPad bekeken worden. Al met al lijkt het vooral een slimme verkooptruc van Apple om hun dominantie in de tabletmarkt te continueren. Als het Apple echt om de belangen van het onderwijs te doen was, dan hadden ze er wel een open platform van gemaakt. Als producenten van dergelijke boeken toch meerdere platformen willen ondersteunen, dan kan dat nu alleen door dubbel werk te doen. Niet iets waar de meeste producenten op zitten te wachten.

De interactieve boeken mogen alleen via de iBookstore van Apple worden verkocht. Je kunt het alleen als PDF exporteren om het buiten de iBookstore te verkopen (of gratis weg te geven). Groot nadeel daarvan is dat de interactieve elementen daarmee wel verloren gaan en dus de aantrekkelijkheid als studieboek aanzienlijk verminderd. Meer over de (juridische) voetangels van dit aanbod van Apple lees je bij de iPhoneclub of ZDnet.

Een ander probleem vormt de bestandsgrootte van de iBooks. Een mooi studieboek met filmpjes, animaties, etc zal een flinke omvang in bits hebben. Een iPad met slechts 16 GB opslagruimte zal al snel niet voldoen voor schooldoeleinden. Zeker niet als je ook nog je muziek collectie bij je wil hebben. Een 32 GB of 64 GB versie is dan al snel noodzakelijk. Niet dat Apple dat erg vindt natuurlijk.

De iBooks zullen ook niet perse goedkoper worden voor het onderwijs. Waar scholen nu meerdere jaren met een boek kunnen doen, is dat met de oplossing van Apple niet mogelijk. Iedere leerling moet het boek nu  kopen. Stel dat een traditioneel schoolboek €40 kost en een iBook €10. Vier jaar gebruik van het traditionele boek is dan net zo duur als vier jaar een iBook: 4x €10 is ook €40.

Gevolgen voor de educatieve uitgevers
Hoewel uitgevers gematigd positief zijn, kan deze ontwikkeling ook een bedreiging vormen. Een boek publiceren is een stuk makkelijker geworden. Eigenlijk is dat een vervolg van een trend die al langer aan de gang is met diensten als Lulu. De distributie en productie rollen van uitgevers komen aanzienlijk onder druk te staan. Uitgevers zullen hun waarde moeten bewijzen. Die waarde zal mijns inziens vooral liggen op de gebieden van marketing, PR en begeleiding van auteurs.

Kan het ook anders?
Uiteraard kan het anders. De oplossing heet simpelweg ‘internet’. Met behulp van HTML5 kunnen nu al fantastische webapps worden gemaakt. Kijk maar eens naar Google’s Bodybrowser of Wilderness Downtown van Arcade Fire. Met programma’s als Tumult’s Hype, Adobe’s Edge  of iWebKit wordt het maken van een webapp steeds toegankelijker.

De grote toegevoegde waarde van het aanbod van Apple zit ‘m voor mij het disruptieve karakter. Het wordt ineens duidelijk dat het publiceren van een digitaal boek een stuk makkelijker is geworden. Een sentiment waarop bedrijven als Inkling, Chegg en Kno op mee kunnen liften.