Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover: 3x op één dag de Mont Ventoux op proberen te fietsen. Maar eerst de briefing voor de deelnemers op vrijdagavond. Op een zwoele zomeravond namen de organisatoren in twee aparte sessies met ons (= de deelnemers & vrijwilligers) de dag door. De nadruk lag daarbij op veiligheid: altijd een helm op, niet als een komeet afdalen en verlichting tijdens het eerste deel van de eerste beklimming vanuit Bedoin. We waren hier tenslotte bijeen om levens te redden en niet om ze te verliezen.
De dag zelf
Wat afgelopen winter begon als een wild idee, werd nu concreet. Tijd om m’n voornemen waar te maken. De start op zaterdagochtend 6 uur is indrukwekkend. Na een klein oponthoud door een lekke band van een andere deelnemer, worden we weggeschoten door Simone. Daarna beginnen we in het pikkedonker in een lange stoet aan de beklimming. Een lange sliert aan rode achterlichtjes voor en achter me met een prachtige sterrenhemel boven me. Bijna iedereen is stil, je hoort alleen het zachte geluid van draaiende fietsen. Alsof iedereen, in het besef van de beproeving die te wachten staat, zijn of haar adem zo veel mogelijk spaart.
Overal langs het parcours staan kleine groepen mensen je aan te moedigen. De sfeer is geweldig. Op de eerste en derde verzorgingspost word ik ook nog eens liefdevol verzorgd door m’n vriendin Pauline. Bij de finish op de top wordt iedere deelnemer enthousiast het laatste steile stuk aangemoedigd. Een enorm gevoel van saamhorigheid heerst alom. Menige traan wordt weggepinkt.
De beklimmingen
De eerste beklimming verliep best soepel: zonder te hoeven forceren stond ik in 1 uur en 50 minuten op de top. Daar heb ik een klein half uur pauze gehouden om wat te eten en te genieten van het uitzicht. Vervolgens ben ik afgedaald richting Malaucene om vanaf daar aan de tweede beklimming te beginnen. Iets waar ik aanvankelijk behoorlijk tegen opzag aangezien in deze klim een stuk zit van bijna 4 kilometer lang boven de 10%. Toch verliep uiteindelijk ook deze klim nog best goed: in 2 uur en 3 minuten stond ik weer op de top. Halverwege de afdaling naar Sault nog een half uur gepauzeerd bij Pauline op de derde verzorgingspost. Na verder te zijn afgedaald naar Sault, kon ik iets voor één uur ‘s middags (12:55 om precies te zijn) beginnen aan de laatste (en in theorie de makkelijkste) beklimming. Hoewel het voor m’n gevoel best aardig ging, merkte ik bij de verzorgingspost dat met name de kilometers en in zekere mate ook de warmte hun tol begonnen te eisen. Om die reden toch een wat langere pauze genomen bij de verzorgingspost om weer genoeg koolhydraten binnen te krijgen. De laatste 10 kilometer waren zwaar, maar de voldoening was groot toen ik kwart over drie op de top finishte.
Afsluiting
Als iedereen ‘s avonds weer beneden is, wordt op het plein van Bedoin het voorlopige eindbedrag van € 263.259 bekend gemaakt. Wow, wat een mooi resultaat! (Inmiddels is bekend gemaakt dat de stichting Stop Hersentumoren met dit bedrag samen met de opbrengst van de acties Ride for Hope en Step tegen Kanker vier onderzoeksprojecten van VUmc Amsterdam, ErasmusMC Rotterdam en UMC St. Radboud Nijmegen financiert.) Ook alle vrijwilligers (ca 40) worden in het zonnetje gezet. Zonder hun inzet had deze dag niet zo soepel kunnen verlopen.
Aan het einde van de avond krijgt iedereen een oorkonde en een aandenken mee. De organisatoren hebben werkelijk aan alles gedacht.
Daarnaast kunnen we ook terugkijken op een aantal leuke dagen voorafgaand aan het evenement. Gedurende deze dagen verbleven we in Villes-sur-Auzon bij oud-collega Miriam Goes en haar man, die ons heel gastvrij hebben ontvangen. Het heeft ons werkelijk aan niets ontbroken.
De deelnemers
En dan de deelnemers, 175 in totaal. Wat een diversiteit! Van ervaren fietsers tot deelnemers die speciaal voor dit evenement begonnen zijn met fietsen. Van geen tot veel ervaring in de bergen. Van jong (13) tot oud (66). En zelfs een deelnemer die ook een hersentumor heeft wist de Mont Ventoux 3x te bedwingen.
Eigen verhaal
Tijdens het hele evenement merk je dat iedereen zijn/haar eigen verhaal heeft. Een partner, familielid of vriend(in) die aan de ziekte lijdt of eraan is overleden. Ik ontmoet die dag voor het eerst in 15 jaar Matthijs weer. Destijds was ik coach van zijn roeiploeg, nu gaan we samen de berg op om onderzoek mogelijk te kunnen maken dat helaas voor zijn broer te laat komt. Terug naar Simone. Toen zij te horen kreeg dat ze een hersentumor had, wist ze dat de kans op genezing nihil was. Vanuit haar beroep – huisarts – was ze goed in staat om dieper in haar eigen ziekte te duiken. Ze kwam erachter dat er bijna geen onderzoek naar hersentumoren plaatvond, voornamelijk vanwege geldgebrek. Aanleiding voor Bas voor den Dag (haar zwager) en Klaas Jan Oldenburger om dit evenement te organiseren.
En mijn eigen verhaal? Lang geleden werd ook bij mij kanker geconstateerd. Inmiddels ben ik lang en breed genezen verklaard. Iets waar ik tijdens de beklimmingen verschillende keren aan terug heb gedacht. Ik heb geluk gehad, maar dat geluk had ik niet gehad als er geen onderzoek was gedaan. Het is mooi om een bijdrage te kunnen leveren om hopelijk ook voor anderen dat geluk mogelijk te maken.